این دی‌ماه چقدر در سکوت می‌گذرد. چقدر همه چیز در سکوت می‌گذرد. انگار زمان به کل جایی متوقف شده است. هر روز صبح، همان صبح دیروز است. هرشب همان شب قبل.

این جمله گله نیست... بیشتر استیت آو د آبویس است.

من آدم مجازی ثبات‌گرایی هستم که خودم را از زندگی دیتچد می‌کنم. با یک فاصله از پشت شیشه تماشا می‌کنم روزها چطور می‌گذرد. گاهی فکر میکنم اگر دست من بود از پای سیلوستر جدا نمی‌شدم. در دنیای مجازی همه چیز اینتس‌تر و هیجان‌انگیزتر است. همه چیز ایده‌آل‌تر است... درست آنطور که باید باشد.... آنطور که میخاهیم‌ش.
این دنیای مجازی آدم را از همه چیز پرتوقع‌تر می‌کند... سطح اکسپکتیشن آدم را بالا می‌برد. دنیای مجازی و سینما و کتاب‌ها... زندگی در رویا، در اتیوپیا همیشه بهتر از زندگی واقعی است.