روزگاری یک پروشات...

آدم بد قصه بودن به شما یک پرسپکتیو تازه میدهد از داستان. پرسپکتیو خودتان... که شما میتوانید بنشینید یک گوشه و به قصه نگاه کنید و بگذارید آدمها خودشان نقش قشنگشان را بازی کنند و تنها شما نباشید که ماسک بر چهره دارید.

این چند روز صحبت از بریدن و رفتن زیاد شنیده‌ام. از بریده‌هایی که دلتنگ برگشتن هستند و از بریده‌هایی که حتی از تصور برگشتن تنشان میلرزد و از بریده‌هایی که انقدر بریده‌اند که دیگر حتی یادشان نمی‌آید که رفته‌اند... انگار همیشه رفته بوده‌اند...

من یک چیز را میدانم... آدم بریدن و برگشتن نیستم... قبلترش آنقدری جنگیده‌ام و فضا داده‌ام که بعد از بریدن دیگر باز نمی‌گردم. چشم می‌بندم و می‌روم انگار هرگز نبوده‌ام. به سنگدلی و خودخاهی می‌گیرندم اما چُنینم و چِنین خاهم ماند. آدم بد قصه بودن را دوست‌تر دارم تا نقش بازی کردن برای رضایت دیگران.

http://www.youtube.com/watch?v=Ce_DxJFdgM4