عادت كرده ام به جاي تو، با خودم حرف بزنم. آدمها را توي مغزم طوري فايل بندي ميكنم انگار دارم براي تو تعريفشان ميكنم
- مدل كوه برو است.
- كتاب خوان حرفه اي نيست ولي خب دايي جان ناپلئون كوت ميكنه
- تيتيش حرف ميزنه... ميييييييدونيييييي!

واقعه ها را هم طوري دسته بندي و اناليز ميكنم انگار تو نشسته اي آنطرف ميز و داري با دقت به من گوش ميكني! و دقيقاً همنجا كه بايد مخالفت كني با خودم مخالفت ميكنم...:
- خيلي احمق بازي دراوردم
- ... ديگه! همينه كه هست، چه انتظاري داشتي؟ (و به جاي سه نقطه اسم هركس رو ميخواهي بگذار!)
- خب ديوونه ميشم اين آقاهه هر روز صبح مياد از كوچه... بالا و بوي عطرش قبل از اينكه به پيچ برسه ميپيچه!
- باز من و موندم و اون قلعهه...
- حوصله ندارم... هي بالا و پايين ميرم الكي

اما

گاهي فقط گاهي همه اين كانورسيشنها گلوله ميشه بين urge حرف زدن با تو و چراغ خاموش جيميلت!