آرام از خواب بیدار میشوم و سعی میکنم که بدون اینکه آرامش دستانی را که دورم حلقه شده بر هم بزنم، از تخت پایین بیایم...

"کجا؟" صدا خواب آلود و خمار است با گرفتگی مخصوص صبح هنگام... دستهایم را لای موهایش فرو میکنم.

"صبح شده... باید برم آماده شم برم سرکار" آرام دستهایم را روی چشمان بسته میکشم و غلت میزنم تا دستانش رهایم کنند. حلقه تنگتر میشود.

"زوده..." از این ناز کردنهایش لذت میبرم. اخم میکنم و نمیدانم چطور باید بگویم اینجا راه ما از هم جدا میشود... که من میروم و او میماند؟ خودم را روی نازبالش رها میکنم... و بعد چشمانم را که دوباره میگشایم... من هستم و تاریکی....

با علیا مخدره تشریف برده ایم خیابان ۲۴ اسفند سابق پی کتاب و گفتمان! با اتوبوس! (قابل توجه خواهری!!!) و پی یکی دو دلبرک میگردیم... نه از نوع دلبرکان خیابانی از نوع دلبرکان کتابی!

بعد از آس و پاس شدن در کتاب فروشی میرویم فرانسه که شیر کائو کائو بنوشیم و پای سیب و دهانمان هم از داغی و هم از شیرینی میسوزد!

اینها را نوشته ام که بگویم شیر کاکائو های فرانسه بدرد روزهای برفی زیر لحاف میخورد تا روزهای پاییزی پر از کتاب! و اصلاً هم نمیگویم که خوش گذشت یا نه! شنونده / خواننده عاقل باشد بهتر است! مگر میشود من و علیا مخدره جایی باشیم و خوش نگذرد؟

"بهش گفتم تو زیاد احساس تنهایی نمیکنی، اون واسه تو راننده بود، خریدت رو میگرد و لوست میکرد ولی خودش رو با خشق ورزیدن به تو ارضاء میکرد... حالا اونه که خلاء نبودن کسی رو احساس میکنه که بهش عشق بورزه..."

روز جمعه جای شما خالی این خواهری و خانواده رفته بودند باغ کرج! در روایت است که این نیم وجبی سه ساله در حال بلع چیپس و ماست به همراه آقای پدر بوده اند که:

آقای پدر: ببین چیپس من مثل قاشق میمونه! *زدن چیپس در ماست و خوردن ماست از روی آن مثل قاشق*

*عصبانی شدن و حسودی نیم وجبی*

نیم وجبی: خب مال منم شبیه قاشقه! *زدن چیپس در ماست و بیرون آوردن آن*

*نیم نگاهی به چیپس کردن*

نیم وجبی: نه! مال من شبیه گوشه!!!!!!!!!

---

توضیحات: گوش عضوی است در بدن که بواسطه آن میشنوند!

این برادرزاده ما کودک بسیار نابغه ای میباشد... دیروز بعد از کلی اشتباه گرفتن من و خواهری میفرماید:

- تو اسمت چیه....  پروشات؟

در همین راستا یکبار هم به خواهری فرموده بودند:

- فابیولا، فابیولا، تو کی ای؟

 پینوشت:

همه این مسائل در شرایطی پیش یاد که این کوچولو اسم من و خواهری رو با هم اشتباه میگیره! یعنی صدا میزنه: پروشات و منظورش فابیولا هست! و بالعکس...! در نتیجه در معدود دفعاتی هم که درست صدا میکنه!!! شک میکنه و ما رو دچار بحران هویت میکنه!

کابوسهایم را مینویسم...

تمام انسانها را دوست میدارم و اگر تو میخواهی استثناء باشی، دوستم داشته باش!

یکی از چند تا چیزهایی که در موردش دوست میدارم و نگهم داشته نفوذ نگاه خاکستری-سبزش هست که حتی از آن طرف خیابان میتواند میخکوبم کند!

یکبار به من گفت که خورشید در نگاهم دارم! حاضر بودم خورشید نگاهم را به دریای کف آلود چشمانش ببازم!

یادمان باشد....

دلم یک جاده میخواهد در باران و چشم دوختن به راهی که بی انتهاست و بی جایی ختم نمیشود و گوش کردن به موسیقیهای خودم و نوشیدن چای راننده و نگریستن من و دل آشوبه از ابهام... یک جاده که مرا ببرد به آن خانه کوچک سنگی روی صخره با باغچه کوچک و صدای موجهایی که زیر پایم میخورند به صخره و زورشان نمیرسد که به من دست پیدا کنند...

بیشتر دوست میدارم که آدمها مرا دوست باشند به خاطر آنچه هستم... نه آنچه که با ایشان هستم...

مرا بخواهند با تمام نقائص و کمبودها، بدخلقی ها و لجبازیهایم... نخواهند تغییرم دهند و تغییر کنند...