روزگاری یک پروشات...

	روزگاری یک پروشات...
	مجبورم! میفهمی؟

درهم میریزم

به همین آسانی

انگار که مسخ معجزه وجودت باشم

میشکنم

و گریه میکنم.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386ساعت 3:58 بعد از ظهر توسط پروشات |

سبکبارم...

در بخشایش لذتی است...

در رها کردن و فروگزاردن

آنکه میبخشایم خودم هستم و

آنکه رها میکنم خودم....

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386ساعت 3:48 بعد از ظهر توسط پروشات |

بدترین شبیه ات همین سرماست

که حس میکنم و از تو ساتع میشود.

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386ساعت 3:45 بعد از ظهر توسط پروشات |

حتی نمیبینی ام..

درست از کنارم میگذری

و من برایت وجود ندارم...

به چه امید بسته ام؟

"که گرگهای گرسنه..."^*

هدر میروم!

-----

* از قطعه "به چه امید بسته اید" اثر "برتولت برشت"

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386ساعت 3:35 بعد از ظهر توسط پروشات |

و راویان اخبار و طوطیان شکرشکن چنین روایت کنند که:

آقا حوصله ندارم... جلسه دارم... دعوا دارم... اون ور نوشتم و عکسیدم!

تقاضا میشود جهت عضویت در گروه به proshat ات gmail دات کام یک ای میل عنایت بنمایید!

پس تا بعد!

+ نوشته شده در یکشنبه سیزدهم خرداد 1386ساعت 3:38 بعد از ظهر توسط پروشات |

همین اساعه من و خواهری به این نتیجه رسیدیم که امید خان داداش خیلی طفلک میباشد... ادامه اش حضوری عرض خواهد شد چرا!!!!

به غرزدنهای سه تفنگدار پلاس+ مربوط ... نیست ها!

+ نوشته شده در جمعه یازدهم خرداد 1386ساعت 5:23 بعد از ظهر توسط پروشات |

درباره وبلاگ

من این قالبم رو دوست ندارم که!

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

پیوندها