یکی از همین روزها، در حالی که هنوز نفس نفس میزنم از دویدن آن همه پله بالا، چمدانم را رها میکنم کنار در و خودم را پرتاب میکنم در آغوشی که هنوز شگفتزده است از جسارت حضور بی پروایم!

یکی از همین روزها، رها میکنم مان از قید و بند پیچیدگیهای بی انصاف هر رابطه... پالتویم را میاندازم روی کنسول کنار در و به خوش آمدگوییت نوینگلی² لبخند میزنم...

یکی از همین روزها، از خواب بیدار میشوم و تو هنوز هم رفته ای...

 care¹

² Knowingly

- من هنوز دوستت دارم.

+ "هنوز" برا من وقتی مُرد که بهت التماس کردم و نیم نگاهی نکردی و رفتی!

این جمله دو تا جواب داره:

+ این هنوز از کی شروع شده ما بیخبریم؟

یا

+ حالا خیلی کار داره تا واسه ما هنوز شروع بشه!

پیش میآید که آدم خودش را میبیند که سرخوش از سر کوچه میپیچد داخل، نان باگت و بروتشنش داخل این پاکتهای کاهی زیر یک بغلش است و بطری شیر و خردریزهای دیگر توی آن یکی دستش، کیفش را داده عقب روی شانه اش و قدمهایش را با ریتم آهنگ توی گوشش تنظیم کرده، یادش هم بوده که برای ویلونیست سر کوچه به شکرانه موسیقی خوبش چند تا سکه گذاشته باشد.

بعدتر لابد خودش را نگاه میکند که چطور با وجود هدفون توی گوشش با آقای همسایه - که در را برایش باز کرده- خوش و بش میکند و وقتی وارد آسانسور میشود اول یک نگاهی به خودش میکند و بعد بارها را میگذارد زمین و از اعماق کیفش کلیدش را با آن عروسک داغان متصل بهشان در میاورد و دوباره بارها را مرتب توی بغلش جا میدهد حداقل اینقدری که در فاصله در آسانسور و در خانه توی راهرو ولو نشوند!

در را که باز میکند وسایل را میگذارد روی میز کنار در، پالتو اش را پرتاب میکند روی مبل. هدفونها را در میآورد، کنترل ضبط را برمیدارد و موسیقی در هوای خانه جاری میشود. دست و صورتش را که شست و لباسها را مرتب کرد، خریدها را میگذارد سرجایشان، قارچها را میشورد، کلم بروکلیها را تمیز میکند، بطری نوشیندنی اش را درمیاورد، سیر و پیاز را حلقه میکند که بخواباندشان توی خمیر بنیه... بعد میز شام را میچیند برای ...

به اینجا که رسید اما آدم باید دکمه پاز را بزند، شاید هم استاپ را، گاهی حتی باید سین بای سین¹ همه را دیلیت کند. و یادش بیاید که این زندگی یک نفر دیگر است.. که یک نفر دیگر ممکن است آن سر دنیا بیاید خانه، پالتو اش را پرت کند روی مبل و شروع کند به شام درست کردن و بعد آخر شب که دارد جلوی تلویزیون با کتاب نیم خوانده جلویش چرت میزند خودش را ببیند که از سربالایی خانه شان میرود بالا و اف اف را میزند و مادرش میگوید بله و او خسته میگوید باز کنید و بعد در خانه را که باز میکند بوی قورمه سبزی محوی تو هوا هست و خانه تمیز و مرتب است و ... بعد باید یادش باشد که دکمه پاز رویایش را بزند و به زندگی یک نفر آن سر دنیا فکر کند که...

شازده دست راستش رو مدل تفنگ ميگه: كيو كيو بنگ بنگ!

نشسته ام کناری و یاد میگیرم که کجا باید "قهر" کنم، کجا باید دلداری بدهم، چه انتظاراتی داشته باشم، چه حدی ابراز علاقه کنم، کجا کوتاه بیایم و هزار نکته دیگر.

بعد از خودم میپرسم که ده سال پیش، من سرم کجا گرم بود؟ به گروه دوستانی که هنوز هم همه غبطه شان را میخورند؟ به تفریحات سالمی که آن روزها آخر خلافش کنسرت آخر شب عصار بود و استفاده از بند جیم کلاسها و پیتزا خورون؟

آدم باید هر چیزی را به موقع یاد بگیرد!

:)

:)

من يك آدم حسود شديد هستم!

سكوت!

- خيلي دلم ميخواد برم توي دفترش. بشينم و توي چشماش زل بزنم و بگم من از هفته آينده نميام! بعد بلند شم برم پايين. در ماشين رو باز كنم بشينم بغل دست يكي و بهش بگم برو! و اون تا آخر دنيا بره! توي سكوت و ديگه برنگردم! يعني همه چيز رو بگذارم و برم!

+ آدم براي اينكه "همه" چيز رو بگذاره و بره بايد قبلش "همه" چيز رو داشته باشه!

اجسام نارنجي رنگ

و خيلي چيزهاي نگفته ديگر!

و حاشا به غیرت تو که حتی نخواستی ببینی به چه حالی از آن کوچه گذشتم!

یا قربانی دوست داشتن یکطرفه هستند.

یا قربانی دوست داشته شدن یکطرفه...

زیاد امیدی بهمان نیست! من که رسماً ده دقیقه دومم را سمبلکاری میکنم و احسان جان هم تند تند حرف میزنند! ولی در مجموع تمرین خوبی بود... یک میزان زیادی خندیدم و شکلک درآوردیم.

فقط اسلاید آخر را نوشته ایم سبز باشید که باید عوضش کنیم! یک شعری چیزی پیدا کنیم!

:)